In 38 days from Riethoven to Lake Baikal and back.

Reisverslagen

Dag 20 16-05-2012

Posted by Trippers on May 16, 2012 at 1:05 PM Comments comments (0)

REISVERSLAG DAG 20 ASTRAKHAN(Rusland)-KRASNADOR(Rusland)

1.0 Aantal gereden kilometers op dag: 860 km.

2.0 Aantal gereden kilometers totaal: 8618 km.

3.0 Wegen: Redelijk tot goede wegen.

4.0 Weer: Onbewolkt.

5.0 Temperatuur: 28-33C

6.0 Culinair: Gisterenavond niets meer gegeten i.v.m. de 3 maaltijden van gisterenmiddag.

KRASNADOR here we are!

Om 19:30 uur reden we de stad Krasnador in. Een stad met meer dan 1 miljoen inwoners. Alphons had vanmorgen, via zijn kantoor in Moskou, al wat kamers laten boeken, zodat we nu in een balzaal van een kamer zitten waar er wel 10 in kunnen bivakkeren. Frank heeft besloten om morgen vanuit Krasnador, via Moskou naar huis te vliegen. We nemen vanavond dus afscheid van Frank. We hebben samen geweldig genoten van zijn aanwezigheid. Soms was hij wat stil, of wat schuw voor de wodka ,echter na er goed van geproefd te hebben werd hij adrem, ging altijd als 1e in de douche en/of te bed en hij kon soms wel heel snel zijn. Enfin, Frank bedankt voor de gezellige dagen en een behouden thuisreis.

Vanmorgen stonden we, zonder ontbijt in het hotel(was in de haast gisterenavond door de kok nog samengesteld), om 06:00 uur bij de wagens voor een lange rit naar Krasnodar. Eerst alles afgetankt en om 06:30 uur reden we de stad uit. Na een uur rijden hoorden we in mijn wagen een enorme knal! Rechtsachter was het goed mis, dat voelde ik meteen aan de wagen, dus als een gek op de rem. Uitgestapt en ja hoor het was weer eens goed mis. De gehele rechterachterband was eraf geklapt. Ook de beschermkap, spatlap en een deel van de bumper was eraf geslagen. Dit was foute boel. Dit betekende een compleet nieuwe buitenband. Snel de krik eronder en de band gewisseld. Het scherm achter, werd provisorisch met ty-raps vastgezet. En nu met een snelle wissel(20 min.) reden we weer. Ditmaal door grote steppegebieden, afgewisseld met waterpartijen. Naarmate we meer naar het westen reden kreeg de steppe een meer groene glans over zich. Na de stad Elista, ging het landschap over naar meer gecultiveerde weidegrond en akkerbouw. Het werd steeds heter in de wagen en buiten werd het steeds groener. Tijd voor de stoelen en tafel eruit en : soep!! Na een korte pauze aan de rand van het Russische gemaaide grasland, gingen we weer op weg. We doorsneden talloze dorpjes waar het leven uit leek verdwenen.(velen Russische dorpjes zijn ten dode opgeschreven, omdat de jeugd wegtrekt. Wat overblijft zijn ouderen en zatlappen) Na wat stops om de weg te vragen die nogal ingewikkeld was te volgen via de landkaart, omdat er nauwelijks plaatsaanduidingen waren, reden we dan na een lange hete dag de geplande stad in. Net nu ik zit te typen komt Leo de kamer binnen en zegt dat het startslot(dat uitgebouwd was door de Kazakstaan)weer niet goed meer werkt. Zo kunnen we morgen niet weg. Verdomme weer problemen. Ik stop nu met dit verhaal en ga naar de wagen hoe we dit weer oplossen. Tot morgen.

Dg 19 15-05-2012

Posted by Trippers on May 15, 2012 at 1:55 PM Comments comments (0)

REISVERSLAG DAG 19 VISDAG IN ASTRAKHAN(Rusland)

1.0 Aantal gereden kilometers op dag: 0 km.

2.0 Aantal gereden kilometers totaal: 7758 km.

3.0 Wegen: Slechte wegen!!!!

4.0 Weer: Bewolkt.

5.0 Temperatuur: 23-28C

6.0 Culinair: Salades, aardappelen met kip,speciaal gemarineerde kool en champignons.

Ik eindigde het verhaal gisterenavond , dat iedereen luidruchtiger werd en ik door de wodka niet goed meer in staat was om m’n verhaal goed op de PC te krijgen. Alphons had z’n IPAD voor de dag gehaald en er werden onvervalste Nederlandse werken gezongen. Vanmorgen waren er enkelen die niet meer wisten wanneer het licht was uitgegaan gisterenavond.. Peter zou alles op de website gezet hebben , maar wist niet meer of dat wel gedaan was. Leo wist al helemaal niet meer waar hij geweest was gisterenavond en Frank had maar wat wodka’s laten staan, na zijn 1e ervaring eerder. Alphons was de enige die nog nuchter genoeg was, om het e.e.a. te regelen, omdat hij voldoende uitgerust had, hier de afgelopen dag in Astrakhan.. Peter hebben we de gehele avond niet meer gezien: was in z’n bed gaan liggen en is niet meer wakker geworden sinds vanmorgen. Ik had beter ook naar bed kunnen gaan , maar dacht als ik genoeg water drink wordt het wel beter. Nou karrevrachten water erin geschud maar veel beter werd het niet op die beruchte bierboot. Kwam nog een Russische dame tegen die vroeg hoe het met Tripper Hans was. Heeft toch een goede beurt gemaakt twee jaar geleden, dat ze hem nog herinnerde! De bierboot was niet echt veranderd, alleen het doorzichtig glas was ondoorzichtiger geworden, waarop gedanst werd. Ik geloof dat we in een sauna zijn geëindigd maar zeker weet ik het niet mee. Vanmorgen om 09:00 uur zaten we allen weer fris aan het ontbijt. We moesten verhuizen naar hotel Park Inn. Ook prima hotel met mooie kamers. Vandaag was het VISDAG OP DE WOLGA.

Het busje stond om 10:00 uur klaar,om ons naar een Russische Datcha te vervoeren en we reden in zuidelijke richting Astrakhan uit. Na een uur rijden moesten we de boot in. Dat we in een rivierdelta waren beland was duidelijk te zien:overal water waar je ook maar kunt kijken. We arriveerden op een eiland dat mooi gelegen was en daar stonden diverse houten woningen op. De gastvrouw ontving ons met een maaltijd. Daarna in twee boten de Wolga op. Na een kwartier varen legden we de boten stil op een zijtak van de Wolga. Daar werden de vislijnen uitgegooid en warempel na 3 minuten ving Alphons de eerste en de grootste vis van de dag(zie foto). 2 uur vissen en de totale visvangst was 80 stuks!! Leo had gewonnen met 20 stuks maar moest Peter wel in de allerlaatste seconden verslaan door er twee tegelijk aan de lijn te vangen. Leo proficiat. Ikzelf had er 18, gelijk met Alphons. Frank had er 2. Hij vond het vismateriaal niet in orde en de plek was volgens zijn visie ook niet de optimale. Na de visvangst weer terug naar het chalet. Daar aangekomen was de tafel weer gedekt en de vissoep smaakte ons opperbest. Het werd tijd om ons te rusten te leggen. Eenieder kreeg een kamer toegewezen en we sliepen een kleine 2,5 uur. Daarna weer een maaltijd, ditmaal met het hoofdgerecht:gebakken aardappelen met kip. Het smaakte ons best en we reden uitgerust en tevreden terug naar ons nieuwe hotel, alwaar ik nu dit verslag maak. Wellicht gaan we vanavond nog een kijkje nemen hier bij het Kremlin. Morgen wacht ons een zware etappe: 800 km. We rijden dan alsmaar naar het westen, door het gebied dat ten noorden van de Kaukasus ligt. Morgen melden we ons vanuit KRASNODAR. Bye,bye.

Dag 18 12-05-322

Posted by Trippers on May 14, 2012 at 11:50 AM Comments comments (0)

REISVERSLAG DAG 18 ATYRAU(Kazachstan)- ASTRAKHAN(Rusland)

1.0 Aantal gereden kilometers op dag: 355 km.

2.0 Aantal gereden kilometers totaal: 7758 km.

3.0 Wegen: Slechte weg!!!!

4.0 Weer: Onbewolkt.

5.0 Temperatuur: 32-35C

6.0 Culinair: Niets gegeten dan alleen augurken en yoghurt.

De jongens hebben me tot 09:00 uur laten liggen. Om 09:30 uur een prima ontbijt in dit prachtige hotel in het centrum van Atyrau. Om 10:30 uur reden we Atyrau uit. We vroegen een automobilist van de DHL om ons te voor te rijden, hetgeen hij deed. Toch leuk als dit soort mensen dit zonder enige vertraging dit doen voor ons. Dit soort behulpzame mensen vinden wij steeds op ons pad. Ongelooflijk dat zij dit elke keer voor ons doen. 350 km inclusief grens hadden we voor de boeg. Steeds zagen we hetzelfde , eindeloze vlakten, met dromedarissen op de weg, kamelen in de verre vlakten en wilde paarden die wilden overleven in deze zanderige hete vlakten. Soms kwamen we een paard tegen die stervende was in de hete woestijn. Karkassen van dromedarissen en van paarden kwamen we ook tegen. Zelfs woestijnbevers hebben we gesignaleerd en toen we ze op korte afstand benaderden wisten ze niet hoe snel ze in de grond moesten verdwijnen. Er waren zelfs koeien die midden op de weg lagen en die niet wijken wilden,ondanks ons getoeter, toen wij eraan kwamen. Je moet er gewoon omheen rijden want opstaan ho maar!! Om 14:00 uur waren we aan de Kazakstaanse grens, die wonderwel snel genomen werd. Ook de Russische grens stelde deze keer niets voor. We hadden geen roebels om het e.e.a. te betalen en de dames zeiden:” rijdt maar door”. Om 17:00 uur reden we over de machtige Wolgarivier ASTRAKHAN binnen. Over de brug , zoals 2 jaar geleden, naar het prachtige La Pash Hotel, strategisch gelegen in Astrakhan city. Alphonds stond daar in het gele Trippershirt al te zwaaien. Eindelijk een nieuwe Tripper erbij , die een geweldig hotel had geregeld. Hij had de grote biertjes al klaar staan. Die smaakten verschrikkelijk goed!!!! Ook de visdag morgen had hij al helemaal geregeld vertelde hij!. Na de nodige wodka en biertjes had hij een goede hit op zijn IPAD : Zo stil in mij!! Hij ging steeds meer uit z’n dak. Hij was zo blij dat hij ons kon verwelkomen. We laten ons vanavond helemaal verrassen door Alphons. De verwachtingen zijn groots en ik ben helaas nu helemaal zat na al die wodka en biertjes.. Dus stop ik nu met tikken. De mannen worden aan de tafel steeds luidruchtiger en het lukt me niet meer te concentreren. Tot morgen.

Dag 18 12-05-322

Posted by Trippers on May 14, 2012 at 11:50 AM Comments comments (0)

REISVERSLAG DAG 18 ATYRAU(Kazachstan)- ASTRAKHAN(Rusland)

1.0 Aantal gereden kilometers op dag: 355 km.

2.0 Aantal gereden kilometers totaal: 7758 km.

3.0 Wegen: Slechte weg!!!!

4.0 Weer: Onbewolkt.

5.0 Temperatuur: 32-35C

6.0 Culinair: Niets gegeten dan alleen augurken en yoghurt.

De jongens hebben me tot 09:00 uur laten liggen. Om 09:30 uur een prima ontbijt in dit prachtige hotel in het centrum van Atyrau. Om 10:30 uur reden we Atyrau uit. We vroegen een automobilist van de DHL om ons te voor te rijden, hetgeen hij deed. Toch leuk als dit soort mensen dit zonder enige vertraging dit doen voor ons. Dit soort behulpzame mensen vinden wij steeds op ons pad. Ongelooflijk dat zij dit elke keer voor ons doen. 350 km inclusief grens hadden we voor de boeg. Steeds zagen we hetzelfde , eindeloze vlakten, met dromedarissen op de weg, kamelen in de verre vlakten en wilde paarden die wilden overleven in deze zanderige hete vlakten. Soms kwamen we een paard tegen die stervende was in de hete woestijn. Karkassen van dromedarissen en van paarden kwamen we ook tegen. Zelfs woestijnbevers hebben we gesignaleerd en toen we ze op korte afstand benaderden wisten ze niet hoe snel ze in de grond moesten verdwijnen. Er waren zelfs koeien die midden op de weg lagen en die niet wijken wilden,ondanks ons getoeter, toen wij eraan kwamen. Je moet er gewoon omheen rijden want opstaan ho maar!! Om 14:00 uur waren we aan de Kazakstaanse grens, die wonderwel snel genomen werd. Ook de Russische grens stelde deze keer niets voor. We hadden geen roebels om het e.e.a. te betalen en de dames zeiden:” rijdt maar door”. Om 17:00 uur reden we over de machtige Wolgarivier ASTRAKHAN binnen. Over de brug , zoals 2 jaar geleden, naar het prachtige La Pash Hotel, strategisch gelegen in Astrakhan city. Alphonds stond daar in het gele Trippershirt al te zwaaien. Eindelijk een nieuwe Tripper erbij , die een geweldig hotel had geregeld. Hij had de grote biertjes al klaar staan. Die smaakten verschrikkelijk goed!!!! Ook de visdag morgen had hij al helemaal geregeld vertelde hij!. Na de nodige wodka en biertjes had hij een goede hit op zijn IPAD : Zo stil in mij!! Hij ging steeds meer uit z’n dak. Hij was zo blij dat hij ons kon verwelkomen. We laten ons vanavond helemaal verrassen door Alphons. De verwachtingen zijn groots en ik ben helaas nu helemaal zat na al die wodka en biertjes.. Dus stop ik nu met tikken. De mannen worden aan de tafel steeds luidruchtiger en het lukt me niet meer te concentreren. Tot morgen.

Dag 18 12-05-322

Posted by Trippers on May 14, 2012 at 11:50 AM Comments comments (0)

REISVERSLAG DAG 18 ATYRAU(Kazachstan)- ASTRAKHAN(Rusland)

1.0 Aantal gereden kilometers op dag: 355 km.

2.0 Aantal gereden kilometers totaal: 7758 km.

3.0 Wegen: Slechte weg!!!!

4.0 Weer: Onbewolkt.

5.0 Temperatuur: 32-35C

6.0 Culinair: Niets gegeten dan alleen augurken en yoghurt.

De jongens hebben me tot 09:00 uur laten liggen. Om 09:30 uur een prima ontbijt in dit prachtige hotel in het centrum van Atyrau. Om 10:30 uur reden we Atyrau uit. We vroegen een automobilist van de DHL om ons te voor te rijden, hetgeen hij deed. Toch leuk als dit soort mensen dit zonder enige vertraging dit doen voor ons. Dit soort behulpzame mensen vinden wij steeds op ons pad. Ongelooflijk dat zij dit elke keer voor ons doen. 350 km inclusief grens hadden we voor de boeg. Steeds zagen we hetzelfde , eindeloze vlakten, met dromedarissen op de weg, kamelen in de verre vlakten en wilde paarden die wilden overleven in deze zanderige hete vlakten. Soms kwamen we een paard tegen die stervende was in de hete woestijn. Karkassen van dromedarissen en van paarden kwamen we ook tegen. Zelfs woestijnbevers hebben we gesignaleerd en toen we ze op korte afstand benaderden wisten ze niet hoe snel ze in de grond moesten verdwijnen. Er waren zelfs koeien die midden op de weg lagen en die niet wijken wilden,ondanks ons getoeter, toen wij eraan kwamen. Je moet er gewoon omheen rijden want opstaan ho maar!! Om 14:00 uur waren we aan de Kazakstaanse grens, die wonderwel snel genomen werd. Ook de Russische grens stelde deze keer niets voor. We hadden geen roebels om het e.e.a. te betalen en de dames zeiden:” rijdt maar door”. Om 17:00 uur reden we over de machtige Wolgarivier ASTRAKHAN binnen. Over de brug , zoals 2 jaar geleden, naar het prachtige La Pash Hotel, strategisch gelegen in Astrakhan city. Alphonds stond daar in het gele Trippershirt al te zwaaien. Eindelijk een nieuwe Tripper erbij , die een geweldig hotel had geregeld. Hij had de grote biertjes al klaar staan. Die smaakten verschrikkelijk goed!!!! Ook de visdag morgen had hij al helemaal geregeld vertelde hij!. Na de nodige wodka en biertjes had hij een goede hit op zijn IPAD : Zo stil in mij!! Hij ging steeds meer uit z’n dak. Hij was zo blij dat hij ons kon verwelkomen. We laten ons vanavond helemaal verrassen door Alphons. De verwachtingen zijn groots en ik ben helaas nu helemaal zat na al die wodka en biertjes.. Dus stop ik nu met tikken. De mannen worden aan de tafel steeds luidruchtiger en het lukt me niet meer te concentreren. Tot morgen.

Dag 17 13-05-2012

Posted by Trippers on May 14, 2012 at 11:35 AM Comments comments (0)

EISVERSLAG DAG 17 NUKUS(Uzbekistan)- ATYRAU(Kazachstan)

1.0 Aantal gereden kilometers op dag: 930 km.

2.0 Aantal gereden kilometers totaal: 7403 km.

3.0 Wegen: Prima in Uzbekistan tot aan de grens. Na de grens een weg(80km)naar Beyneu, die geen weg te noemen is. Een en al kuilen, gaten, zand en nog eens zand, derhalve een stoffige aangelegenheid.

4.0 Weer: Onbewolkt.

5.0 Temperatuur: 30-35C

6.0 Culinair: Prima Uzbeeks gegeten: salade vooraf, Solyanka soep, en Italian meat als hoofdgerecht.

Ik eindigde het vorige verhaal met de zinsnede: “Laten we hopen dat het deze keer wel goed verloopt”. Nou dat is NIET uitgekomen! We wisten dat het een van de zwaarste ritten van deze trip zou worden, maar zo zwaar had ik niet kunnen denken. De wekker liep om 05:00 uur af. Om 05:30 uur zaten we aan een Uzbeeks ontbijt in het Romahna Hotel. Vijf personen waren in de weer voor ons vier Trippers. Om 06:00 uur reden we de stad Nukus uit. We werden verrast door een gloednieuwe weg naar de grens. Dat schoot goed op. Om 11:00 uur stonden we aan een gesloten grens met een grote hoeveelheid Uzbeken voor de grenspoort. Leo en Frank bewerkten de grenswachten en warempel de grenswachten deden de poort open voor ons. De rest moest vragend achterblijven. Anderhalf uur aan de Uzbeekse grens en anderhalf uur aan de Kazakstaanse grens kostte het ons. Toen de wagencontrole aan de Kazakstaanse grens ten einde was, wilde ik mijn wagen starten. Geen beweging in het slot te krijgen. Wat ik ook probeerde, de wagen startte niet meer. We duwden ten einde raad de wagen weg over de controleput tot buiten het gebouw. Wat een ellende. Nu dit weer. We kregen geen beweging in het slot. Ten einde raad besloten we de wagen te slepen. Echter de wagen had geen sleephaak. Leons wagen had er twee(normaal???!).We besloten er een van de wagen van Leon af te halen en deze aan de wagen van Cor te bevestigen. Zo geschiedde. Toen begon een lijdensweg van een kleine 100 km over een ontzettend slechte weg zonder asfalt maar meer en meer zand , kuilen en bulten. Het valt niet mee om een wagen te besturen zonder stuurbekrachtiging en rembekrachtiging. Het is ontzettend zwaar om 2 uur lang achter een wagen te worden voortgetrokken, soms op weinig tot totaal geen zicht, i.v.m. het stof.(zie foto). Om ongeveer 18:00 uur kwamen in Beyneu aan. Intussen was Alphons de Tripper naar Astrakhan gevlogen en had daar kwartier gemaakt in het grand Hotel Al Pash. Hem gebeld of hij intussen een reparatiemonteur kon regelen in de stad Beyneu, die wij naderden. En jawel na aankomst stonden daar monteurs klaar om de wagen te repareren. Binnen een mum van tijd lag het hele dashboard van de Toyota uit elkaar. Het contactslot werd eraf gesloopt en werd afzonderlijk gelegd, zodat ik dit met m’n flesopener , die ik aan de sleutelbos had hangen, kon starten. Om 19:30 uur werd de zaak weer in orde gebracht. We betaalden de Kazakstaan € 50,00 en we besloten toch nog naar Atyrau te rijden, 430 km, verder. Deze beslissing werd eigenlijk ingegeven om een dag in te halen, maar we zaten er toen al allemaal echt doorheen.

Toch besloten we door te rijden. Na 200 km ging bij mij het licht letterlijk en figuurlijk uit. Ik wilde niet meer doorrijden. Leon moest het overnemen. Na een klein half uur ging het licht echt uit bij mij. Ik kreeg het bloedheet en moest overgeven. Dus stoppen met die kar!! Ik overgeven. Nog drie keer gestopt om over te geven naast de wagen. Mensen wat was ik ZIEK!!!!!!. Na de 4e keer , na de stoel plat gelegd te hebben, viel ik in slaap. Men heeft toen nog ruim 3 uur doorgereden tot men Atyrau bereikte. Om 01:30 uur reden we Atyrau binnen, na meer dan 20 uur in touw te zijn geweest. Men zat er allen doorheen en we waren blij dit gehaald te hebben. Na enig zoeken vond men het hotel, dat door Alphons uitstekend was geboekt, namelijk Cha Gala. Ik werd door de jongens onder de douche gezet, en teder in bed gestopt. Complimenten voor Leo en de rest, ze hebben uitstekend voor me gezorgd. Het licht was uit en bleef uit .

 

Reisverslag 16 12-05-2012

Posted by Trippers on May 12, 2012 at 11:00 AM Comments comments (0)

REISVERSLAG DAG 16 DASCHOVUZ(Turkmenistan)- NUKUS(Uzbekistan)

1.0 Aantal gereden kilometers op dag: 300 km

2.0 Aantal gereden kilometers totaal: 6473

3.0 Wegen: Redelijke staat

4.0 Weer: Onbewolkt.

5.0 Temperatuur: 30-35C

6.0 Culinair: Hopeloos: geen eten, alleen water,cola, limonade, chips met droog brood!!!!!

Wat een ellende. Nu weer geen eten! Ook het water uit de douches leek wel bruin bier. Dus weer niet gedoucht. Ik loop rond als een vogelverschrikker!! Ook Leo’s broek stond stijf van de suiker. Er was een fles Fanta geëxplodeerd tijdens het rijden en het leek wel of hij in z’n broek had gedaan. Alles plakte van de suiker. De Turkmeen uit Turkmenbashi,met z’n leuke vrouw, werd steeds meer een kompaan. Zijn vrouw haalde de wodka van z’n kamer en die fles maakten we ook leeg. De barman werd verordonneerd ergens anders maar koel bier te gaan halen want dat uit zijn bar was niet te drinken. Frank knapte af en dook het bed in. Peter, Leo en ondergetekende dronken en kletsten nog door tot diep in de nacht. Niets te eten dan maar wat bier erin dachten we. We hebben toch nog wel wat plezier gehad tussen deze uitgeleefde muren. Om 08:00 uur naar het ontbijt, maar we brachten eerst onze koffers naar de wagens. Daar klampte Leo een man aan die geïnteresseerd onze wagens stond te bestuderen. Deze man werkte voor een Fins bedrijf. Hij stond te wachten op een maat van hem en dit werd onze redding. Toen die arriveerde wilde deze man ons wel naar een garage brengen. Dus dan maar geen ontbijt. Na enige tijd door de stad rijden arriveerden we bij een “garage”. De wielen gingen eraf en jawel ijzer op ijzer. Er was geen Toyota-dealer hier in de stad. Dus nu de kunst om deze remblokken te vinden. Het werd aardig spannend, want als er die niet waren, hadden we een ontzettend probleem. Doorrijden was geen optie!!!We hadden ook nog maar een dag in het visum, dus we moesten vandaag Turkmenistan UIT!! GELUKKIG kwamen ze terug met de goede remblokken. Jongen, jongen we hadden nu echt geluk. De monteur had ze al verwisseld terwijl we nog stonden te wachten op Frank, die de kapotte band was gaan laten maken ergens anders. Na de heren ontzettend te hebben bedankt(dollars en klompjes!), hebben ze ons de weg gewezen uit de stad,richting het Oezbeekse Chiva. Daar bij de grens aangekomen, gebeurde wat wij al vermoedden. Ze weigerden ons over de grens te laten, want we moesten via de Konurgensch/Nukus grenspost, zoals in de papieren was opgetekend. Nou dan voel je je wel even goed ge………!! Nu konden we weer 150 kilometer terug rijden en konden we de stad CHIVA wel vergeten. Dit was onmogelijk nog te rijden, door al deze tegenslagen. Het zat ons niet mee. We besloten weer terug te rijden naar de stad Konurgensch, naar de grenspost waar we gisterenavond niet meer doormochten. Om 13:00 uur daar aangekomen, hadden de heren douaniers pauze tot 14:00 uur. Toen maar de tafel en stoelen eruit en aan de soep. Klokslag 14:00 uur ging de grens open en we werden goed geholpen. Het kostte ons totaal 3 uur. Om 17:00 uur reden we Oezbekistan in. Op naar Nukus. Daar aangekomen zochten we het hotel Nukus. We inspecteerden de kamers en gingen zowat over onze nek, zoals de badkamers en de toiletten stonken en eruit zagen. Niet ver hiervandaan vonden we een keurig hotel, met nette kamers en gloednieuwe badkamers. Alleen we moesten allemaal op onze knieën in bad liggen om ons haar te wassen want de sproeikoppen werkten niet. Dat was niet zo erg want we hadden tenminste fatsoenlijke kamers met zuiver water. Nu nog wat eten zoeken en dan morgenvroeg zeer vroeg op, om 05:00 uur voor de zwaarste tocht uit de trip. 600 km dwars door de Oezbeekse/Kazachstaanse woestijn en ditmaal echt door het zand, zoals de kaart voorspeld. Wellicht hoort U ons weer 2 dagen niet want ook hier zullen we denk ik geen telefonisch bereik hebben. Laten we nu eens hopen dat dit deze keer wel goed verloopt. Wellicht tot morgenavond, anders tot later.Houdoe!

Reisverslag 15 11-05-2012

Posted by Trippers on May 12, 2012 at 11:00 AM Comments comments (0)

REISVERSLAG DAG 15 ASHGABAT(Turkmenistan)- NUKUS(Uzbekistan)

1.0 Aantal gereden kilometers op dag: 550 km

2.0 Aantal gereden kilometers totaal: 6173

3.0 Wegen: Slechte staat

4.0 Weer: Onbewolkt.

5.0 Temperatuur: 30-35C

6.0 Culinair: Wat gebakken aardappelen met kip en varken aan het spit: Daarna weer water met droog brood!!!!!

We zijn, na te zijn aangekomen in Ashgabat wat gaan eten om 21:45 uur, recht achter het circus. Er waren leuke zitjes, tussen het groen en de temperatuur was weer aangenaam op deze avond. Er klonk Turkmeense muziek uit de luidsprekers en het bier smaakte ons goed. Maar snel wat besteld,o.a. kip en varkensvlees aan de brochettes. We hadden net het vlees gekregen en waren goed en wel aan het eten en toen werd het stil. De muziek ging uit en na 5 minuten ook nog het licht. Er werd gesloten en de vraag aan ons wat a.u.b. betalen want ze wilden gaan opruimen en sluiten. Nou dat was weer een ferme tegenvaller, want het was al zo weinig na al die dagen geen eten. We hadden bij willen bestellen , maar dat lukte dus niet. Toen zijn we naar het hotel gewandeld en ons bedje gaan opzoeken, want we zaten er allemaal doorheen.

Om 07:00 uur liep de wekker af. Gauw een ontbijt en toen de auto’s qua oliepeil gecontroleerd. Dat was niet goed. We hadden motorolie nodig in de wagen van Leon! Die hadden we wel bij ons maar van alles wat behalve de goede. Het leek ons niet wijs om de lange rit naar Nukus door de woestijn te gaan maken met te weinig olie. Daarom vroegen we de weg om diesel te tanken en voor motorolie. Dat viel niet mee dit te vinden in deze grote stad. We spraken een jongen aan en deze reed ons voor naar een tankstation. De 1e had geen diesel. Op naar de 2e. Weer geen diesel. Uiteindelijk bij het 3e pompstation wel. Alles volgetankt, dus ook de reservekannen. De diesel kost hier €0,20 per liter!!! Dus dit is nog eens plezierig tanken. Daarna naar een garage voor de olie. Hier werd door een ijverige monteur ontdekt dat de olie niet meer goed was. Een nieuw oliefilter moest erop en alle olie eraf. Weer een tegenvaller en we liepen uit de tijd!! Uiteindelijk was alles in orde en konden we Ashgabat verlaten rond de middag. Toen begon de lange rit dwars door de Turkmeense woestijn. Ik moet U vertellen , wij hebben enorm genoten van deze rit(zie ook foto’s) Midden in de woestijn ontdekten we een groot gat waar kraakhelder water opborrelde. Een prachtig gezicht. Ook de verschillende kleurschakeringen van het zand in de woestijn is ronduit prachtig om te zien. Tot 100 km voor de stad Konurgensch veranderde de tot nu toe redelijk geasfalteerde weg, ronduit in een gruwelijke shitweg met alleen maar kuilen, gaten en stof en nog eens stof. Dit vergde van ons weer het uiterste van ons uithoudingsvermogen, vooral door de aanhoudende hitte. Om 18:30 uur reden we richting grens. Daar aangekomen vertelde men ons dat de grens gesloten was om 18:00 uur en dat we terug moesten naar Konurgensch. Wat een ellende en wat een tegenvaller. Snel belden we allen met wat familieleden, voor het eerst , sinds we Bakoe hadden verlaten, daar we hier aan de grens wel ontvangst hadden van de Oezbeekse provider. Toen maar weer terug. Niemand van ons wilde overnachten in de stad Konurgensch, daar die eruitzag uit het jaar nul. Alles was stoffig, vuil en het zag er niet erg betrouwbaar uit. We besloten naar de stad Daschovuz te rijden, ongeveer 125Km. verder, richting de stad Chiva, die we morgen op het programma hadden staan. Wellicht zouden we dan daar over de grens kunnen, dat zou ons morgen 150 kilometers schelen in Oezbekistan. Rond 20:00 uur schreeuwde Peter:”Band lek”. Verdomme dat kon er nog wel bij. Tot overmaat van ramp merkte ik steeds meer dat mijn remmen van m’n wagen niet goed werkten. We vervingen met grote spoed de kapotte band en reden verder de stad Daschovuz in. Daar merkte ik steeds meer dat m’n remblokken echt op waren. Het was onverantwoord om verder te rijden. We doken, na wat zoeken in deze stad, in een oud uitgewoond communistisch hotel. Tjonge wat zag het eruit. Het kostte de nodige onderhandelingen om in te checken en er werd een Turkmeen uit het restaurant gehaald want die beheerste wat de Engelse taal. Alles is hier in de Russische taal, meer kennen ze niet. Deze man had er al enkelen achter de kiezen, vertelde hij, maar hij hielp ons voortreffelijk met een Turkmeense/Hollandse geldwisseltruc. Alles moet hier in de lokale munt, “de Mannath” betaald worden en die hadden we niet meer. We hadden alleen nog dollars. Uiteindelijk lukte het ons en we hadden een bed. Tot morgen.

Reisverslag dag 14 10-05-2012

Posted by Trippers on May 10, 2012 at 11:40 AM Comments comments (0)

REISVERSLAG DAG 14 TURKMENBASHI(Turkmenistan)-ASHGABAT(Turkmenistan)

1.0 Aantal gevaren kilometers op dag 14: 600 km

2.0 Aantal gereden kilometers totaal: 5623

3.0 Wegen: Slechte staat

4.0 Weer: Onbewolkt.

5.0 Temperatuur: 28-32C

6.0 Culinair: Water met droog brood!!!!!

Wat een ellende! Het zou wellicht tot diep in de avond duren om uit te schepen en als het nog meer tegen zou tegen zitten dan pas de volgende morgen. Wij nog meer balen! We zijn maar van armoede om 21:00 uur onze hutten op gaan zoeken. Zo’n hele dag in de hete zon in zo’n baai voor anker liggen en niets kunnen uitrichten is voor ons allen een ware beproeving geweest. Het onthaasten is begonnen. Als je helemaal niets kunt doen dan 24 uur wachten en niets doen is voor velen mensen een normaal gebeuren hier in deze landen, maar wij zijn dat niet meer gewend in het Westen. We kregen echte afkickverschijnselen na een volle dag. Frank stelde al voor om verstoppertje te gaan spelen op het schip. Dit is zo’n allejezus grote bak dat je er compleet de 1e uren in verdwaald. Ook loopt er nog zo’n ouwe dikke moslim rond die alleen maar zeurt of hij de wagens mag wassen in het ruim voor $60,00, of zeurt om een SD-CARD met muziek erop, die wij helemaal niet hebben. Hem met een onderscheiding(onze Hollandse klompjes doen hun werk weer geweldig)het bos ingestuurd en hem $20,00 gegeven(uitonderhandeld met The Boss, zoals hij mij noemde)anders zou hij toch wel eens een auto een slappe band kunnen bezorgen en dat risico wilden we uitsluiten. Ook de kapitein, onze kok en de 1e en 2e stuurman hebben we een onderscheiding gegeven. Met betrekking tot de rest van de bemanning(vrouwen en mannen) kunnen we melden dat we er geen problemen mee hadden maar dat er ook nauwelijks contact was tussen hen en ons. Om 23:00 uur werd er op onze hutdeur geklopt. Zou het dan toch nog gaan geschieden? De man meldde dat we over een uur koers zouden zetten naar de haven: Midden in de nacht! Nou wij eruit en warempel het schip lichtte zijn anker en zette zich in beweging. Om precies 01:00 uur meerde het schip aan en sloten de spoorwegrails zich met de rails die in het ruim van het schip lagen , waarop 28 treinwagons(elk 24,5 meter per stuk) stonden, elk volgeladen met 4 stuks gigantische olietransportbuizen. Toen dit alles was gedaan moesten wij wachten op een Turkmeense dokter en de douane. Deze moesten aan boord komen en dat duurde weer een uur! Niemand die aktie nam en dan ging ik maar weer vragen of er dan niet gebeld kon worden wat de man dan uiteindelijk wel deed. Toen uiteindelijk de formaliteiten op het schip waren afgerond, mochten we de wagens van het schip rijden. Om 02:00 uur stonden ze buiten geparkeerd bij de douane. En toen begon er een circus dat ik in al die reizen nog nooit heb meegemaakt. We moesten alle vier achter elkaar ongeveer een 25-tal loketten af om overal papieren te laten schrijven, stempels te halen, geld te betalen en noem maar op. Het was een gekloot van de bovenste plank. En bij al die loketten moesten mensen wakker gemaakt worden. Ze kwamen half slaperig overeind, moesten nog wat wakker worden en dan gingen ze aan de slag. Het sloeg helemaal nergens op en wij vielen van slaap ook geregeld om! Om 06:30 uur was dit circus eindelijk ten einde. Toen moest de politie de wagens nog conrtoleren. Uiteindelijk konden we rijden om 07:00 uur. We besloten toen maar direct aan de 500 km naar Ashgabat te beginnen, zonder enige nachtrust. Gas erop. Op weg naar Ashgabat, de hoofdstad van Turkmenistan zagen we constant links van ons de oneindige woestijn, rechts van ons de gehele weg een bergketen dat de grens met IRAN vormt. Het landschap wisselde af met hoge rotsformaties en enorme uitgestrekte vlakten met hier en daar een kudde geiten en verdwaalde dromedarissen. De beesten zagen er soms verschrikkelijk uit met een halve wintervacht nog op. Rond 16:00 uur reden we uiteindelijk Ashgabat binnen. Ik werd direct gespot door een Turkmeense have garen die met een lazer aangaf dat ik 20km te hard reed. De politieagent vroeg $50,00. Ik gaf aan dat ik dat niet bij me had en frommelde een briefje van 20 te voorschijn. Na wat geouwehoer in de wagen met de man gaven we elkaar de hand en hij was meteen een vriend van de Trippers. We zochten het hotel waar we 2 jaar geleden tijdens de trip naar Peking ook hadden gelogeerd. Tijdens dit zoeken werden we weer aangehouden en toen werden we verordonneerd om de wagens te laten wassen. Toen maar weer een wasstraat opgezocht. Tijdens het wassen van de wagens heb ik dit verhaal gedeeltelijk zitten typen. Toen hebben we geprobeerd met Alphons de Tripper contact te zoeken echter de gewone Turkmeen mag niet naar het buitenland bellen. Dus dit mislukte. Wij alle vier onze telefoons worden niet door de Ned. Provider ondersteunt dus we hebben geen contact. We wisten ook niet meer de naam van het Hotel. Wel ongeveer hoe het eruit zag. Een jonge Turkmeen van de wasstraat reed ons voor, op zoek naar dit hotel. En dan rijdend door deze stad vergaap je je aan al die prachtige avenues en dito gebouwen. Zo’n stad heb ik nog nergens in de wereld gezien en hij wordt met het jaar groter en imposanter!! Mijn god wat ziet dat er schitterend uit!! Intussen waren we bij een imposant groot hotel gestopt en ik ben naar binnen gegaan en keek eerst m’n ogen uit. Alles wat in de lobby stond was van marmer en goud! Ongelooflijk wat een pracht en praal. Kosten overnachting voor een 2-persoonskamer €500,00. Nou ik heb daar alleen maar Tripper Alphons gebeld met de vraag hoe dat hotel ook al weer heette. Nou die nam op en dacht dat we met man en muis waren verzopen in de Kaspische zee. Hij was zo blij dat ik aan de lijn was en wij heelhuids aangekomen waren en hij vertelde dat het thuisfront enorm in spanning zat want men had al 3 dagen niets meer van ons vernomen. Ik verontschuldigde me, want wij waren echt 3 dagen van de buitenwereld afgesloten geweest. Ik zit dit nu te typen in het inmiddels gevonden hotel AK Altyn Hotel, tegenover het circus(bedankt Alphons!) We zijn nu een kostbare dag verloren op het reisplan, maar dat willen we de komende 2 dagen weer goed maken, zodat we op tijd in Astrakhan arriveren. Morgenvroeg op en dan begint een 3-daagse ploetertocht dwars door 2 grote woestijnen van Turkmenistan/Uzbekistan en Kazachstan. We hopen op een goede aankomst. Duimen dus nu voor ons!!!!!.

Reisverslag dag 13 09-05-2012

Posted by Trippers on May 10, 2012 at 11:40 AM Comments comments (0)

REISVERSLAG DAG 13 BOOTTOCHT VANUIT BAKU(Azerbeidjan)OVER DE KASPISCHE ZEE NAAR TURKMENBASHI(Turkmenistan)

1.0 Aantal gevaren kilometers op dag 13: 0 km

2.0 Aantal gereden kilometers totaal: 5023

3.0 Wegen:

4.0 Weer: Onbewolkt.

5.0 Temperatuur: 28-30C

6.0 Culinair: Water met droog brood!!!!!

Om 08:30 uur werd ik wakker in een snoeihete hut. Ikzelf was s’nachts al wel 10 keer wakker geworden, om te kijken of we nog vaarden. Ik kon dat mooi zien vanuit onze patrijspoort. Om 09:00 uur stonden we met z’n allen op de boeg van de boot of we al land in zicht hadden. Neen dus! Die 12 uur waren er inmiddels al 13,5 geworden. We gingen maar om een ontbijt vragen. We hebben de man achter het fornuis even aangegeven hoe hij de eieren met tomatenpuree moest bakken, want meer was er niet!! Ze kwamen uiteindelijk goed van het fornuis. Toen maar weer eens gaan kijken op het enorme vaartuig, waar je gemakkelijk verstoppertje zou kunnen spelen en dan vinden ze je de 1e week wellicht niet. Leo ging rond 12;00 uur op onderzoek uit, want inmiddels waren we de baai van Turkmenbashi ingevaren. Een enorme grote baai, waar de nodige schepen voor anker lagen. Leo kwam terug met een slecht bericht van de kapitein. Hij kreeg geen toestemming om de haven binnen te gaan!! De kapitein zei er ook nog bij dat hij hier wel meer dan een paar dagen in de baai heeft moeten wachten, voordat hij toestemming kreeg om de haven binnen te varen. Dat was goed shit!!!

We hadden een goede nachtrust gehad, dus we dachten vanmorgen vroeg weg te kunnen rijden, maar dit was werkelijk een lelijke streep door onze rekening. Nu moesten we op deze dooie boot een hele dag zitten en maar hopen dat we een keer die klotehaven binnen konden varen. Rond 14:00 uur vertelde men ons dat we wellicht om 23:00 uur binnen mochten varen. Het is nu 18:00 uur en we zitten hier van nood, op die hete boot met een fles bier, de gehele bevolking (die we dan kennen) van Riethoven van armoede maar door te nemen. Ik zit nu op deze boot het verslag maar te maken. We kunnen niet bellen , daar alle accu’s van de telefoons leeg zijn en we hebben ook geen internet en als we dat zouden hebben, dan ook nog geen bereik.. Dus nu echt afzien!! We wachten maar af, maar we hebben nu wel een kostbare dag verloren en we bivakkeren nog steeds in internationale wateren. We zijn het land nog steeds niet binnen!!Wellicht kunnen we u morgen meer vertellen. Tot morgen.

Intussen was de boot gedraaid en we legden aan in de haven van Turkmenbashi. Toen kregen we het bericht dat we geen toegang kregen tot de haven. Het zou wellicht tot de avond duren en als het nog meer tegen zou tegen zitten dan pas de volgende morgen. Wij balen! We hebben deNu de wagens uit het ruim proberen te krijgen en zo snel mogelijk door die douane proberen te komen. Dat zou toch nog enkele uren duren!! Uiteindelijk zouden we pas in de namiddag koers kunnen zetten richting Ashgabat. Op weg naar Ashgabat, de hoofdstad van Turkmenistan zagen we constant links van ons de oneindige woestijn, rechts van ons de gehele weg een bergketen dat de grens met IRAN vormt.